Villi fer yfir mótiđ
1. Nú sigruðu strákarnir okkar sterkt lið Pólverja í leiknum um bronsið eins og allir vita. Hvað skipti sköpum í þeim leik? Góður fyrri hálfleikur? Varnar-sóknarleikur? Uppleggið fyrir leikinn? Meiri vilji en hjá Pólverjum? Bara betri?
Held svei mér þá að allt sem þú telur upp hér í spurningunni eigi við. Fyrri hálfleikur var nánast gallalaus að hálfu íslenska liðsins og greinilegt að menn voru að gefa allt í þetta. Í seinni hálfleik kemur einhver værð yfir liðið enda með gott forskot, þetta er eitthvað sem er alltaf hætta á en sem betur fer kláruðu þeir dæmið. Ég vil meina að við séum með betra lið en pólverjarnir þó þeir eigi hugsanlega sterkari einstaklinga í nokkrum stöðum, það sannast best í þessum leik hversu mikilvægt það er að vera með sterka liðsheild. Undirbúningurinn fyrir leik var greinilega í góðu lagi enda þjálfarateymið gríðarlega vel skipulagt. Ekki má gleyma andlega þættinum og það getur enginn rifið leikmennina upp úr svekkelsi eftir frakkaleikinn nema leikmennirnir sjálfir og þar hefur Óli Stef. pottþétt skilað miklu til liðsins. Það sýnir líka styrk að þó Pólverjarnir nálguðust okkur óþægilega mikið í seinni hálfleik þá þarf sterkan karakter til að halda haus og ekki missa trúna á verkefninu. Í heildina mjög góður leikur og mótið í heild sinni gott.
2. Hver var besti/mikilvægasti leikmaður Íslands í mótinu?
Hér eru í raun margir tilkallaðir þar sem það var aldrei einhvern einn sem dró vagninn allt mótið en ef ég þarf að nefna einhvern þá verð ég að hafa þá tvo. Arnór Atla og Alexander. Arnór var mjög góður á þessu móti með markahæstu mönnum og einnig í flokki yfir flestar stoðsendingar ásamt því að skila varnahlutverkinu mjög vel. Alexendar er sennilega í hópi allra bestu varnarmanna í heiminum og þessi tilþrif sem hann sýndi í bronsleiknum verða sennilega aldrei leikin eftir. Hann var hrikalega sterkur varnalega allt mótið, stal helling af boltum og hélt hverri stórskyttunni af fætur annarri niðri. Reyndar verður að minnast á þátt Ólafs en mig grunar að hann eigi mikinn þátt í hugarfari leikmanna og þó svo hann hafi ekki borið sóknarleik liðsins uppi eins og oft áður þá skilaði hann miklu til liðsins hvað varðar hugarfar.
3. Hvað kom mest á óvart á EM? Bæði í mótinu sjálfu (úrslit, framganga einstakra liða, dómgæsla, umgjörð) og hjá Íslandi.
Held að árangur Þýskalands, Svíþjóðar og Austurríkis komi mér einna helst á óvart. Svíþjóð fer heim án stiga og Þýskaland átti ekki gott mót þó svo mannskapurinn sé klárlega til staðar. Austurríki sýndi það að þeir eiga mjög frambærilegt landslið og ef þeir halda áfram á þessari braut þá er ekki langt í að þeir komist í hóp þeirra bestu. Hjá Íslandi...hmmmmmm....það er nánast ekkert sem kemur mér á óvart þar nema kannski frammistaða Arons Pálmars en hann leit ekki út fyrir að vera á sínu fyrsta stórmóti og aðeins 19 ára gamall. Gríðarlega flottur hvolpur sem á eftir að verða með betri handboltamönnum í heimi áður en langt um líður.
4. Er frammistaða landsliðs heimamanna í Austurríki jafnvel svipað stór sigur fyrir íslendinga (Dagur Sigurðsson) og bronsið? Erum við með bestu þjálfarana líka?
Ég held að fyrir mót hafi Dagur stefnt á að stríða hinum liðunum eins og hægt væri og ekki tapa neinum leik stórt. Ég held að árangur liðsins hafi farið fram úr öllum væntingum og vissulega sigur fyrir handboltann í Austurríki. Hvað þjálfarana varðar þá eigum við marga mjög færa þjálfara og ber þar að nefna Alfreð Gísla, Dag Sigurðs. og Guðmund sem eru í fremstu röð í heiminum. Síðan eigum við Aron Kristjáns. hjá Haukum, Óskar Bjarna hjá Val, Gunnar Magnússon hjá HK, Rúnar hjá Akureyri o.fl. þannig að við erum ekki á flæðiskeri staddir hvað varðar þjálfara enda hefur sýnt sig að íslenskir leikmenn er mjög eftirsóttir erlendis.
5. Ljóst er að á skjánum fylgdumst við með afbragðs íþróttamönnum sem eru öllum miklar og góðar fyrirmyndir. Einhver heilræði að lokum til ungra og áhugasamra handknattleiksiðkenda sem stefna hátt og langt?
Það er alltaf talað um að aukaæfingin skili aukaárangri í öllum íþróttum og það er í raun það sem skiptir máli. Menn þurfa ekki að fæðast snillingar í íþróttum til að ná langt, heldur skiptir máli að æfa vel og leggja mikla vinnu á sig ásamt því að huga vel að mataræði því þú ert það sem þú étur. Þolinmæði er einnig eitthvað sem menn verða að temja sér því árangurinn kemur ekki strax þó maður æfi mikið en árangurinn kemur á endanum.
